Dodaj do ulubionych:

Ostatnio zwrócono mi uwagę (właściwie to Basia zwróciła mi uwagę), że trzymanie na blogu wpisu o sesji we wrześniu jest co najmniej nietaktowne wobec czytelników (nie będących kujonami, które zakańczają sesję w lipcu ). Wrzesień się co prawda kończy dziś, ale ponieważ zarówno ja jak i ona mamy jeszcze przed sobą łapanie pokemonów i pisanie esejów, postanowiłam coś zmienić.
Notka będzie co prawda żałośnie krótka – moja energia pisarska i nie tylko rozchodzi się ostatnio na sprawy zupełnie z tym blogiem niezwiązane, tym niemniej mam go w pamięci i zamierzam aktualizować od czasu do czasu. Ba, mam w szkicach kawałek tekstu o muzyce, nad którym kminię od… Czerwca? Tak, czerwca.
Wracając jednak (ha, ile znacie osób, które są w stanie polecieć w dygresję w trakcie siedmiu linijek?) do głównego wątku – bo jest taki w tej notce, nie myślcie, że nie – Barbara wylewając frustracje na temat mojego bloga na mój argument, że nie mam czasu na notki blogowe rzuciła tekst następujący (mniej więcej, słowo w słowo Wam nie powtórzę): “No to wrzuć cokolwiek, piosenkę Kazika, COKOLWIEK, byle nie to, ja tam wchodzę i czytam o sesji!”.
Więc piosenka będzie. Wakacyjna wybitnie.
Wakacji w tym roku miałam dwa tygodnie, które spędziłam w Rumunii – no, tydzień spędziłam w Rumunii, drugi w stopie. Nie miałam tam specjalnie kontaktu z cywilizacją albowiem głównie siedziałyśmy w górach, a że Rumuni się swoich gór boją panicznie i turystykę górską mają… Słabo rozwiniętą, to ludzi spotykałyśmy dość rzadko, jednak raz na jakiś czas odczuwałyśmy gwałtowną potrzebę docywilizowania się, pójścia na kawę za dziesięć lei, posiedzenia w kawiarni i podyskutowania na głębokie, intelektualne tematy (albo poczytania Zagadki Błękitnego Ekspresu, której, niestety, nie skończyłyśmy).
W miejscach cywilizowanych są, jak wiadomo radia. Moje przygody z rumuńską muzyką nie są może bardzo szerokim tematem (są jednakowoż barwne; wyobraźcie sobie rumuńskie przeróbki piosenek Queen), ale ich motywem przewodnim jest piosenka This is the life. Gdzie się nie ruszyłyśmy, prędzej czy później pojawiała się tam Amy Macdonald ze swoim, przesympatycznym zresztą kawałkiem. W stopach, w kawiarniach, w recepcji hostelu, w którym spędziłyśmy aż jedną noc, wszędzie.
Mało tego – gdy wróciłam i odkryłam, że mój ukochany dziadek, znany być może niektórym z Was z legend o Najlepszym Mistrzu Gry Jaki Chodził Po Ziemi albo o Człowieku, Który Prowadząc Cthulhu Sprawił, Że Byłam Sztywna Ze Strachu I Bałam Się Odejść Z Nim Od Stołu, zaczął blogowanie (linki macie po prawej, moi drodzy, znajdziecie go pod Dziadek Ciasteczkowy, a o innych legendach, które o nim opowiadam przeczytacie tu i tu), więc kiedy weszłam po powrocie z Rumunii na jego bloga, moim oczom ukazała się notka, która kończyła się właśnie tą piosenką.
Zatem przed Wami Amy Macdonald.