Poza tym, myślałam o reaktywacji blogaska już od jakiegoś czasu („jakiś czas” to w tym wypadku okolice premiery „Czarnego Łabędzia”), a teraz, wrzucając pewien kawałek na facebooka doszłam do wniosku, że oto nadszedł ten moment, w którym to jednak zrobię. Prawdopodobnie ma to coś wspólnego z tym, że jest prawie północ, a kawałek jest z tych, które podsuwają człowiekowi głupie pomysły. W obliczu braku możliwości urządzenia sobie jakiejś sensownej ucieczki od świata (ojtamojtam, możliwość zawsze jest, odwagi brakuje, i rozsądnie) postanowiłam więc ożywić tę stronkę, skoro już tu wisi i ma taki ładny nagłówek.

No dobra, mniejsza. Dość tego dobrego. Ja i moja wieczna skłonność do rozpisywania się szczęśliwie mamy w zwyczaju usuwać się w cień, gdy w grę wchodzi muzyka odpowiedniej jakości, a ta ma jakość… Ma. Toteż, spełniwszy obowiązek polegający na napisaniu notki obwieszczającej mój powrót (której nikt nie przeczyta, bo swoim zwyczajem nie reklamuję blogaska, ale co z tego? ), usuwam się w cień i pozostawiam Was, drodzi hipotetyczni i przypadkowi czytelnicy, z esencją wolności, jakkolwiek to patetycznie nie brzmi. Esencją sponsorowaną przez moją siostrę wraz z mężem. W tym wypadku bardziej wraz z mężem, siostra bowiem odpowiedzialna jest za inny, równie morderczy, kawałek.

I jeszcze (to by było na tyle, jeśli chodzi o usuwanie się w cień), dodam to, co napisałam na facebogu mniej więcej – kiedy postanowię utopić się we łzach, będę puszczać na zmianę Ya svoboden i Diamonds and Rust. I umrę, ale to będzie, ach, taka piękna śmierć… Taka piękna…

Słuchajcie, mili moi. Słuchajcie i płaczcie wraz ze mną.

Jakoś tak to było. Bałdzo trafne. W ogóle miałam dać „ja pierdolę” na tytuł, ale uznałam, że bez przesady z tą wulgarnością, najpierw rzygi, teraz pierdolenie, po co to komu?

Nie przemówił do mnie Czesław, kiedy mi go pokazano po raz pierwszy.

Tak jakoś. Doceniłam teksty. Doceniłam klimat. Muzykę też. I w ogóle zgadzałam się z tymi, którzy twierdzili, że tak, oto jest coś, co zostało stworzone akurat pod mój gust („lubi jeździć rowerem i kształt kół zębatych”), ale nie trafił.

Może to przez Maszynkę do świerkania, na pewno ją słyszeliście, a jak nie to idźcie do YT, więc może przez tę nieszczęsną maszynkę, która, o ile mnie pamięć nie myli, promowała „Debiut” i wprawiała mnie w stan bardzo bardzo dalece melancholijny. Z drugiej strony ja tam zawsze lubiłam dołujące kawałki, więc w sumie nie wiem. Nie te fluidy. Nieodpowiednia ilość wiewiórek w pobliskim parku. Zła faza księżyca. Cokolwiek. Dość, że nie złapało. Kojarzyłam gościa, nic przeciwko nie miałam, lubiłam posłuchać, ale żeby tak kupić płytkę albo ją zdobyć mniej moralnym sposobem to nie.

Jak łatwo się domyślić po tym wstępie, teraz trafił i, jak równie łatwo się domyślić, zaraz Wam opowiem jak to się stało.

Otóż na początku był chaos, a właściwie to majówka, która miała to do siebie, że, mimo licznych w sumie opcji (dwóch) nigdzie w jej trakcie nie pojechałam, zamiast podróży serwując sobie rekord ilości napisanych jednego dnia słów (prawie pięć tysięcy, nie róbcie tego w domu). Doświadczenie było tyleż satysfakcjonujące, co męczące, toteż kiedy pojawiła się opcja wyjazdu do Krakowa, stwierdziłam, że absolutnie muszę sobie tę majówkę odbić.

Swoją drogą, zabawne, dopiero w tym roku odczułam jaka presja jest związana z wyjazdem na początku maja. Ale z drugiej strony – wyjeżdżałam od liceum.

Wracając jednak. Zupełnie przypadkiem moja wizyta w rzeczonym mieście zbiegła się z ichnimi juwenaliami, na które byłam konsekwentnie przez jeden wieczór i jeden dzień, bo tyle trwał mój pobyt, zabierana. O tyle zabawne, że na dobrą sprawę były to moje pierwsze juwenalia, w Łodzi ograniczałam się zwykle do pójścia na Kult. Którego w tym roku zresztą nie ma, skandal, uważam.

W każdym razie poza tym, że poznałam różnicę między juwenaliami AGH (ja i flaszka wina, z zasady nie pijam na trzeźwo, lecz nawet zasady są zmienne) i UJ (alternatywne koncerty i piwo), zostałam również zetknięta po raz drugi z Czesławem. Tym razem na żywo.

Pamiętałam takie wolne pioseneczki z akordeonem, uroczym tekstem i dziecięcą intonacją. Lekka psychodelia, ale nic wbijającego w ziemię. No i nastawiłam się na taki właśnie, przyjemny koncercik bez szału.

Kiedy goście kazali na siebie czekać i się euforycznie wywoływać, zaczęłam mieć złe przeczucia, bo nie lubię chamskich narcystycznych zagrywek spod znaku Comy. Kiedy więc w końcu wyleeeźli na tę scenę, byłam nastawiona dość sceptycznie. Zwłaszcza, że mieli strasznie strasznie dużo piwa na tej scenie, a ja zostałam wychowana w dogmacie szacunku dla publiczności i świńskiej trzeźwości w czasie występów.

Z drugiej strony wizerunek mieli całkiem do mnie przemawiający – kostiumy, skład i w ogóle. Gadkę Czesław też miał niezłą, tym niemniej, uczucia miałam mieszane mocno, kiedy się zaczynało.

No. A potem się zaczęło i właściwie jedyne, co byłam w stanie wykrztusić do stojącej obok Katarzyny brzmiało „ale schiza”.

I ani narcystyczne zwlekanie ani ochmójborzeszumiący alkohol na scenie już mi nie przeszkadzały, mało tego, wydały mi się kompletnie na miejscu.

I męczę się, męczę, i nie do końca jestem w stanie jakimiś nieegzaltowanymi słowy oddać schizowatą dekadencję rzeczonego koncertu, a ponieważ egzaltacja to nie jest, wbrew temu, co byłam skłonna niegdyś myśleć, coś, co pasuje do Czesława, po prostu zmilczę. I może jakiegoś linka dam.

Co jest trudne, bo chciałabym jakąś sensowną wersję live i to jeszcze którejś z dwóch moich aktualnie ulubionych jego piosenek

Swoją drogą, mam strasznie, strasznie tani gust i łapię się dokładnie na to, na co chcą mnie złapać autorzy tekstów, bo czyż nie są strasznie nastoletnimi i opisowo gadugadzimi słowa „bez głowy na miasto iść wolę” albo, co gorsza „każdy plan można zmienić, lecz wolę życie bez planu”? Oh, well. Nadejdzie kiedyś dzień, kiedy przestanę mieć szesnaście lat, ale jeszcze nie dziś.

A tymczasem Efekt uboczny trzeźwości, nie live co prawda ale i tak ładny jest on.

(Ok, to miał być taki lakoniczny, złowieszczy, złowróżbny wpis z klimatem, ale nie mogę: Boże, Boże, BOŻE, jakie to jest złe! Jak bardzo! Jak w ogóle można było zrobić światu taką krzywdę i to wydać! Nie jest warte nawet wysiłku pójścia po to do biblioteki! Chryste Panie, jak można w czterech tomach zawrzeć tak mało akcji?! Yara to jest przy tym wybitna literatura! Dębski w Yarze zachwyca maestrią kunsztu literackiego!
Muszę obejrzeć film. Absolutnie. Myślę, że Van Hellsing i Wiedźmak, moja prywatna czołówka, to znaczy, czołówka złych filmów, awansują wtedy znacznie.)

Wyobraźcie sobie scenę następującą. Jest październik. Siedzą dwie laski, świeżo po liceum, w cukierni, a ponieważ temat „jak to jest na tych studiach” już im się skończył, rozmawiają o różnych innych rzeczach, wspominają dawne, traumatyczne dzieje i zahaczają o wspólne zainteresowania. I nagle jedna mówi do drugiej mniej więcej „wiesz, lubimy czytać dobre książki i oglądać musicale, to może zróbmy sobie musical na podstawie najlepszej powieści dwudziestego wieku”, a ta druga mówi „dobra”.

Żadna nie umie śpiewać, z muzyką mają tyle wspólnego że jej słuchają, co do teatru – jedna działa w ulicznym, liczącym sobie osób dziewięć, druga o robieniu teatru bladego pojęcia nie ma.

Jakiś tydzień później spotykają się w przeklimatycznym bufecie filologii polskiej i piszą szkielet fabuły. Ustalają też, że w zasadzie to lepiej byłoby gdyby to było rymowane w całości, bo w ten sposób aktorom łatwiej będzie zapamiętać tekst, i ta z nich, która lepiej posługuje się mową wiązaną, podejmuje się napisać scenariusz.
I jakieś pół roku później scenariusz jest.
A, laski mają jeszcze jedną znajomą, która wybiera się na ASP do Krakowa, więc może zająć się scenografią. Ta laska, która nie nadaje się do niczego innego (to znaczy ani do pisania ani do scenografii) zostaje wyznaczona na reżysera.

I pięknie. Jest scenariusz, jest reżyser, jest scenograf. Brakuje tylko jakiejś pięćdziesiątki aktorów obdarzonych poza talentem dramatycznym umiejętnościami takimi jak śpiew i taniec, choreografa, muzyki, muzyków, sceny i kasy.

Co robią dziewczęta? Otóż ta z nich, która wybiera się na ASP projektuje plakat – ogłoszenie, którego desperacka treść głosi:

A potem rozwieszają te plakaty wszędzie. Znaczy, na uczelniach, w liceach i w domach kultury. Pani reżyser odkrywa jak to jest odpisywać na dziesięć maili dziennie.
I staje się cud – zgłasza się kompozytor. Zgłasza się też choreografka, ale prawdopodobieństwo trafienia na człowieka, który będzie chciał i umiał skomponować muzykę było znacznie mniejsze.

W wakacje powstaje muzyka i nowa wersja scenariusza. A, i znajduje się grupa teatralna, która właśnie jest w trakcie robienia innego musicalu, znaczy się My Fair Lady, liczy od dwudziestu do pięćdziesięciu osób i zasadniczo jest amatorska, znaczy, że ludzie, którzy w niej są, są w niej za free i dla przyjemności i w większości śpiewają. Niektórzy na przykład kończą Akademię Muzyczną, wydział wokalno – aktorski. A poza tym to ta grupa ma taki deal z jednym prawdziwym teatrem z wielką sceną, że może w tym prawdziwym teatrze sobie próbować i wystawiać różne rzeczy.

Potem działo się dużo różnych rzeczy, dużo różnych rzeczy dzieje się nadal, ale jak zobaczyłam dzisiaj nasz plakat na tym nieszczęsnym przystanku piętnastki (jasne, że wiedziałam, że już wiszą, mało tego, widziałam jeden akcji już wcześniej, ale tamtego specjalnie szukałam, a ten po prostu na mnie wyskoczył) to tak mnie wzruszyło, ruszyło i w ogóle, że postanowiłam wystosować ten, pełen prywaty i lansu, wpis, bo poczułam głęboką potrzebę obwieszczenia całemu światu, że oto nadchodzi rzecz zupełnie niemożliwa, taka rodem z hollywoodzkich produkcji i że przytrafiła się ona właśnie mnie – lasce, która została reżyserem, bo nie nadawała się do niczego konkretnego.